Zombies op een Vrijdagsmarkt van moord en doodslag

3 januari 2012
Door Arjan Plantinga

Wat kan de nog enigszins vrije wereld ondernemen tegen de tirannie van de VS? Tegen de boosaardige praktijken van Bechtel en Carlyle? Tegen de vernietigende onverschilligheid van Wall Street? Tegen de verregaande vergiftiging van de volgende generatie door de gruwelijke indoctrinaties van de Poppenspelers via games, televisie en onderwijs?

Wat kan een weldenkende mens nog doen tegen de ontkenning van zijn medemensen? Tegen (voor) de mensen om hem heen, die massaal lijken te hebben besloten dat de tactiek van een struisvogel bij dreigend gevaar zo gek nog niet is? Hoe blijf je recht in je schoenen staan tussen de extreme wereldbeelden die je in de vroege morgen van 2012 van alle kanten bestoken?

Ik heb de laatste dagen, weken grote moeite mijn gedachten op een rijtje te krijgen, voel me een beetje alsof de radio op alle zenders tegelijk is afgestemd. Hoewel een zender er duidelijk verstaanbaar bovenuit stijgt, is het lastig de uitzending te volgen. Tientallen andere uitzendingen eisen mijn aandacht; aandacht die ze niet verdienen, maar zo en dan wel even afdwingen.

Iran, crisis, Obama, NDAA, euro, Syrië, Monsanto, koude kernfusie, olieprijzen, temperaturen, wind en regen, Nigeria, Al Shabaab, piraten en piraterij, anti-piraterij, the Hunger Games, Mitt Romney, Illuminati, Fukushima, reptielen, vierde dimensie, UFO's, Pakistan, Afghanistan, Imram Khan, de Aarde is hol, de maan is hol, de maan is niet hol, de Aarde ook niet, of toch wel, banken, Merkel, Brussel, EU, Dehaene, Penn State, Breyvick (nog steeds!), CIA, FBI, ISI, Mossad, 9/11, vlucht 93, 'pilots for truth', Occupy, George Soros, Vladimir Poetin, cannabisplantages, vogelgriep, sopa, de Straat van Hormoez, Stieg Larsson, leugens, bedrog, fraude, schandalen, corruptie, nog meer leugens, geweld, oorlog, moord, verkrachting, pedofielen, vaccinaties, Griekenland Dimona, terroristen, Tony Blair, Beatrix, de Kroon, ...

"Hij gaat een woordenboek schrijven!"

Niks hoor.

Het zijn slechts enkele ingrediënten van de informatiemoes die me de eerste twee dagen van het nieuwe jaar tegemoet is komen spoelen, en die me zo nu en dan flink afleidt van mijn lijstje met prioriteiten. Gelukkig leidt het me soms ook even af van mijn machteloosheid. Machteloosheid tegen een apparaat dat alles lijkt te willen vermorzelen, alles lijkt te willen vernietigen, gelijk een Combine een glooiend en glinsterend korenveld binnen geen tijd kan kaalscheren en de hulpeloze graankorrels met miljoenen tegelijk in een Kiepwagen dumpt.

Helaas ben ik steeds snel terug in de realiteit, een realiteit die steeds onwaarschijnlijker wordt, en dat de laatste maanden ook aan een onwaarschijnlijk hoog tempo doet. De ontwikkelingen zijn in een verwarrende stroomversnelling terechtgekomen.

Amerika bestaat niet meer.

Wat we zien is nog slechts de voorgevel. Achter die voorgevel het grote grijze niets, de lange leegte, waar de laatste stukken van de Twin Towers, het Vrijheidsbeeld en Mt Rushmore eenzaam verpieteren op een eindeloze vlakte waar mensen ooit droomden van een carrière als Rockefeller of Frank Sinatra, maar waar nu slechts bestolen en bedrogen daklozen en armoedzaaiers doelloos rondzwerven in de hoop dat ze een ronselaar van het leger tegen het lijf lopen, zodat ze nieuwe kleren krijgen, een dak boven hun hoofd en een hap warm eten, en direct daarna een geweer in hun handen gedrukt krijgen om ergens aan de andere kant van de oceaan uit naam van God en de Poppenspelers te moorden en te plunderen, te roven en af te breken.

De Amerikaanse economie werd vernietigd met slechts het doel een kort bestaan als soldaat en daarna een lange lijdensweg als geestelijk en/of verminkte veteraan het meest aantrekkelijke alternatief te laten lijken voor elke jonge Amerikaan die nog iets van zijn of haar leven wenst te maken.

Plunder, moord, drugs en propaganda is het enige dat de VS nog exporteren.

Het levert een miniem klein deel van de samenleving enorme rijkdommen op, terwijl de massa crepeert. Het weerhoudt die massa er nog steeds niet van om op zijn Amerikaans te dromen van rijkdom en luxe. Maar de rijkdom zit achter slot en grendel, en de luxe is schijn en nog slechts op krediet verkrijgbaar.

We zijn aanbeland in een Brave New World, in de dystopische toekomstvisie van een club Satanistische Victorianen, die doorhadden dat de wereld geen grenzen kent wanneer je een geldpers in de kelder hebt staan, alwaar je je geweten veilig opbergt wanneer je je onder de mensen begeeft.

Onze kinderen kijken naar hun films, lezen hun boeken, spelen hun spel. Darwin heeft welhaast goddelijke status verkregen aan het begin van het Watermantijdperk: het tijdperk van de koele beredenering, waarin geen plaats meer lijkt te zijn voor emoties als medemenselijkheid, sympathie, compassie. Twaalf kinderen strijden op leven en dood vanwege de vrijheidswens van het dertiende kind. Er kan er slechts een overleven. De Poppenspelers vermaken zich kostelijk.

Meer dan 1 miljard individuen die enkel nog aan zichzelf denken vormen de ruggengraat van het moderne Westen, hun sociale netwerken vernietigd door Facebook en rookverbod, in een nu al decennia durende ontkenning van alles wat de moderne mens in zijn 200.000 jaar lange geschiedenis maakte tot wat hij is, van wat hem onderscheidde van de andere dieren.

De solidariteit is verdwenen. Het is ieder voor zich. Je ziet het aan de reacties op de stakingsacties van twee weken geleden. Mensen die opkomen voor hun rechten worden uitgekotst; uitgekotst door hun lotgenoten, lotgenoten die zelf te laf en te apathisch zijn om überhaupt nog ergens voor op te komen, die praten als papagaaien en handelen als holemensen; instinctief, primair, met het karakter van een kaaiman en de moraal van een ratelslang. Excuses aan de ratelslangen.

De Republikeinse voorverkiezingen in de VS zijn verworden tot een veiling van bommen en granaten, tot een Vrijdagsmarkt van moord en doodslag; de kiezer beslist waar en wanneer de volgende Amerikaanse terreuraanslag gaat plaatsvinden. Er is geen aandacht voor de armoede en de hopeloosheid van de gemiddelde burger in de VS, geen aandacht voor de vijf miljoen daklozen terwijl er dertig miljoen huizen leeg staan, geen aandacht voor de schrikbarende corruptie in Washington, voor de fraude p Wall Street, geen aandacht voor de volledig uit de hand lopende verpaupering van de openbare infrastructuur, het willekeurige politiegeweld en de lege schappen op de arbeidsmarkt. Amerikanen willen bloed zien, en de presidentskandidaten geven het volk wat het wil. Toch...?

Amerikanen kunnen nog maar één ding, en dat is bombarderen. Europa kan er alleen maar achteraan hollen, tot we zelf aan de beurt zijn, en de Tomahawks richting Brussel en Berlijn vliegen, de raptordrones onschuldige burgers in Denemarken vermoorden en steden als Keulen en Parijs, Stockholm en Madrid voor eeuwen onleefbaar zullen zijn door het verarmd uranium van de losgeslagen Amerikaanse terreurstaat.

De grootste bedreiging van de wereldvrede huist niet in Teheran, maar in Washington. Vrijwel de hele wereld hebben ze vergiftigd met hun films, hun franchises en hun nietsontziende versie van neoliberaal kapitalisme. En met hun legers, hun brute, oppermachtige legers, die op het punt staan de wereld in een totale, allesverzengende nucleaire Derde Wereldoorlog te storten.

Over heel de wereld worden momenteel de legers in gereedheid gebracht, stellingen ingenomen, strategieën afgestemd. De politici brullen om het hardst om hun geldschieters tevreden te stellen. De media doen alsof er geen alternatief is. En ook al zou dat er zijn; het zou met een wild gebaar van tafel geveegd worden. Lang geleden is al besloten dat dit een tijd van oorlog zal zijn, een tijd van niet eerder geziene vernietiging.

Een klein groepje mensen heeft dat beslist.

Een klein groepje waarvan de identiteit onduidelijk is, maar die het hebben klaargespeeld om al onze informatiekanalen, al onze machtsstructuren en al onze financiële instellingen te kapen en zeven miljard mensen tegen hun wil vrijwillig over de rand van de afgrond te laten stappen.

Nog steeds heb ik goede redenen om aan te nemen de soep niet zo heet zal worden gegeten als ze nu wordt opgediend, dat er op tijd enkelen zullen opstaan om de Amerikaanse terreurmachine een halt toe te roepen. Maar ik heb even goede redenen om aan te nemen dat dat eveneens al lang geleden beslist is, dat onze reddende engelen mee in dit kwaadaardige spel zullen zitten, en dat de ellende pas echt zal beginnen wanneer we denken dat het ergste achter de rug is.

U zegt dat we aan het wakker worden zijn? Sommigen. Misschien. Helaas slapen er nog genoeg mensen om de nachtmerrie een heel vruchtbare voedingsbodem te geven.